تاریخ معماریتاریخ معماری معاصر جهانمعماریهنر

معماری مدرن متاخر – معماری مدرن , تاریخ معماری معاصر جهان

معماری مدرن متاخر

معماری مدرن متاخر ( بعد از جنگ جهانی دوم تا اوایل دهه ی هفتاد – از سال ۱۹۴۵تا سال ۱۹۷۲)

تندیس گرایی

بروتالیسم

ارگانیک

سبک بین لمللی… مینیمالیسم

تعدادی از معماران جوان تر در این دوره نیز به سمت مهماران تندیس گرایی تمایل پیدا کردند. از جمله می توان از ارو سرینن معمار فنلاندی تبار آمریکایی در طرح وترمینال T.W.A (1962-1956) در فرودگاه نیویورک و همچنین طرح ترمینال فرودگاه دالاس (۱۹۶۳-۱۹۵۸) در شهر واشینگتن نام برد.

یورن اتسن معمار معاصر دانمارکی نیز برای طرح ساختمان اپرای سیدنی (۱۹۷۳-۱۹۵۸) تندیسی بسیار زیبا همچون صدف های دریایی طراحی کرد.

معماری مدرن متاخر

دوره معماری مدرن متاخر را می توان از بعد از جنگ جهانی دوم تا اوایل دهه هفتاد محسوب کرد.

در این زمان بسیاری از معماران بزرگ دوران معماری اولیه و متعالی همچون رایت، کوربوزیه، گرئپیوس و میس زنده بودند. آنها کماکان فعال بوده و نقش بسزایی در شکل گیری معماری آوانگارد داشتند.

تندیس گرایی:

رایت :

تنها معماری است که در هر سه دوره معماری مدرن ساختمان هایی با شهرت جهانی ساخته است. وی در دو دفتر طراحی خود به نام های تلیسین شرق در ایالت ویسکانسین و تلیسین غرب در ایالت آریزونا به تدریس دانشجویان معماری و تبیین طراحی معماری ارگانیک مشغول بود.

وی آخرین شاهکار خود یعنی موزه گوگنهایم (۱۹۵۹-۱۹۴۳) را در نیویورک در آخرین سال های عمر خود بصورت تندیسی دوار طراحی نمود و یک بار دیگر توجه جهانیان را به سمت خلاقیت و نوآوری در کارهای خود جلب کرد.

لوکوربوزیه :

به عنوان استاد مسلم و نظریه پرداز اصلی معماری مدرن، در این دوره از عقاید دهه ۲۰ و ۳۰ خود در معماری فاصله گرفت. وی به جای تکیه بر یک معماری انتزاعی صرف و طراحی مکعب های مدرن، به سمت تندیس های احساس گرایانه گرایش پیدا کرد. این موضوع را می توان در

کارهای آخر او همچون کلیسای رونشان (۱۹۵۴-۱۹۵۰) و ساختمان های ساخته شده در چندیگار هند (۱۹۶۴-۱۹۵۱) و بالاخره مرکز هنری کارپنتر (۱۹۶۴-۱۹۶۱) در دانشگاه هاروارد آمریکا ملاحظه کرد.

معماری مدرن متاخر

سبکهای ” تندیس گرایی ” و ” بروتالیسم ”

در این زمان از ” بتن ” برای ساخت ساختمانهای تندیس گونه استفاده می شود ودر ساختمانهایی نیز سطح بتن به صورت آشکار نمایان می گردیده که هدف نمایش بتن و سطح خشن آن بوده است ( بروتالیسم ) .

از دیگر معمارانی که می توان در این زمینه نام برد کنزو تانگه، اولین معمار ژاپنی با معروفیت جهانی است که برای استادیوم ورزشی توکیو در المپیک ۱۹۶۴ بامی به شکل چادر از بتن و کابل فلزی احداث کرد.

نکته حائز اهمیت در مورد این ساختمان های تندیس گونه این است که همه آنها بلا استثنا با بتن احداث شده اند. در این بناها بتن همچون خمیر مجسمه سازی، ماده ای بسیار مناسب برای پدید آوردن اجسام بدیع و نوظهور بود.

برو تالیسم:

در بسیاری از این ساختمان ها سطح بتن به صورت نمایان ظاهر شده و سبکی بر این اساس به نام بروتالیسم رایج شد که منظور نمایش بتن و سطح خشن آن است.

علاوه بر نمایش بتن، در این سبک اجسام و سازه ساختمان، خصوصا تیرها بصورت اغراق آمیز همانند یک قلعه مدرن نمایش داده می شد.

علاوه بر کوربوزیه، یک زن و شوهر معمار انگلیسی به نام های آلیسون و پیتر اسمیتسون در پدید آوردن این سبک سهیم بودند. از دیگر معمارانی که به این سبک طراحی کردند می توان از جیمز استرلینگ و پل رودولف نام برد.

طرح رودولف برای دانشکده معماری و هنر دانشگاه ییل در آمریکا (۱۹۶۴-۱۹۵۸) بهترین نمونه طراحی در این سبک است. در این ساختمان نمای نمایان بتن، شیار داده شده تا زبری آن وضوح بیشتری داشته باشد. همچنین تیرهای بتنی بصورت اغراق آمیز بر روی اجسام مکعب شکل

این بنا ظاهر شده است.

تاریخ معماری تاریخ معماری معاصر جهان معماری هنر  معماری

معماری مدرن متاخر

در این زمان آنچه که کوربوزیه در دو کتاب معروف خود در مورد معماری و شهرسازی آینده پیش بینی کرده بود، به تدریج در غرب چهره ای واقعی به خود گرفت. ساختمان های بلند مرتبه برای عملکردهای مختلق در شهرهای بزرگ جهان یکی پس از دیگری ساخته شد. اتوبان های

عریض و طویل، پل های چند طبقه و وسایل حمل و نقل مدرن به سرعت چهره شهرهای قدیمی را عوض کرد.

دو شهر مهم بر اساس عقاید کوربوزیه:

در دهه پنجاه، دو شهر مهم بر اساس عقاید کوربوزیه طراحی و احداث شد که مسئول طراحی یکی از آنها خود کوربوزیه بود.

برای طراحی این شهر که چندیگار نام گرفت، کوربوزیه از جدیدترین ضوابط شهرسازی و معماری مدرن که عمدتا خود مسئول تبیین آن بود استفاده کرد. یک مرکز اداری وسیع برای استقرار ساختمان های ایالتی و تعدادی محلات مسکونی در اطراف آن به علاوه خیابان های عریض، پارک

های وسیع و مغازه های بزرگ برای این شهر در نظر گرفته شد.

کوربوزیه خود چند ساختمان مهم ایالتی از جمله ساختمان های پارلمان و ساختمان دادگاه عالی را با یتن نمایان طراحی کرد. عملیات اجرایی این شهر از سال ۱۹۵۲ آغاز شد.

شهر دیگری به نام برازیلیا به عنوان پایتخت جدید کشور برزیل در سال ۱۹۵۷ توسط لوچیو کوستاو طراحی شد. معمار معروف دیگر برزیلی به نام اسکار نیمایر بسیاری از ساختمان های مدرن این شهر را طراحی کرد. این شهر نیز با توجه به عقاید مطرح شده توسط کوربوزیه طراحی شد.

شهر همانند یک هواپیما طراحی شده بود که در محور وسط، بخش اداری و در دو بال آن محلات مسکونی قرار داشت. اتوبان های عریض از وسط کل مجموعه عبور کرده و قسمت مختلف آنرا به هم مرتبط می کرد. برازیلیا با توجه به حمل و نقل و برای تسهیل حرکت اتومبیل طراحی

شد.آنچه که در این شهر دیده نمی شود توجه به عابر پیاده و مقیاس انسانی است که در بین ساختمان های مکعب شکل مدرن این شهر با فواصل بسیار زیاد بین آنها، گم می باشد.

اگرچه در این دو شهر آسمانخراش های یکصد هزار نفری که توسط کوربوزیه پیش بینی شده بود وجود نداشت، ولی ساختمان های مکعب شکل با فاصله های زیاد از یکدیگر تبلوری واضح از ایده کوربوزیه بود.

در ایران شهرک اکباتان در شمال فرودگاه مهرآباد تهران مثال بسیار خوبی از شهرسازی مدرن بر اساس عقاید کوربوزیه است.

در شهرک اکباتان یک سری آپارتمان های بلند مرتبه مکعب شکل که همه مشابه یکدیگر هستند با بتن مسلح و به صورت پیش ساخته اجرا شده .هیچگونه آثاری از تاریخ گرایی و یا توجه به خصوصیات فرهنگی، بومی و اقلیمی در طراحی این شهرک دیده نمی شود.

معماری مدرن متاخر

سبک بین الملل … مینی مالیسم

میس ونده رو

میس را شاید بتوان تنها معمار مدرن محسوب کرد که ساختمان های مکعب شکل ساخته شده از شیشه و فولاد را همچنان به زیبایی تا پایان عمر خود طرح کرد.

از جمله کامل ترین مکعب ها، ساختمان سیگرم (۱۹۵۹-۱۹۵۶) را می توان عنوان کرد که تنها با شیشه و فولاد پوشش شده، همانند اکثر قریب به اتفاق ساختمان های میس، در این بنا هیچگونه خط مورب و یا منحنی وجود ندارد و در طراحی تنها از خطوط عمودی و افقی و زوایای نود

درجه استفاده شده است.

فیلیپ جانسون

معمار معاصر مشهور آمریکایی در معرفی میس به جامعه آمریکا و نامگذاری سبک میس به نام سبک بین المللی سهم بسزایی داشت. تا زمانیکه میس در قید حیات بود، جانسون تواناترین و متعهدترین معمار در پیروی از عقاید و نظرات میس بود. در طرح خانه شیشه ای، ایده استاد

یعنی ایده کمتر بیشتر است، به بهترین شکل ممکن توسط جانسون که به نمایش گذاشته شده است. این ساختمان که خانه شخصی جانسون است، در سال ۱۹۴۹ در شهر نیوکنن ایالت کنتیک در آمریکا اجرا شده است.

ز دیگر کارهای شاخص جانسون که تحت تاثیر میس طراحی شده، ساختمان دوقلوی پنزاویل (۱۹۷۶-۱۹۷۰) در شهر هوستون در ایالت تگزاس در آمریکاست

در این دوره علاوه بر فیلیپ جانسون، آی.ام.پی ــــ معمار چینی تبار آمریکایی ــــ و شرکت عظیم اسکیدمور اوینگ مریل (S.O.M) به تاسی از میس، مکعب های شیشه ای در غرب و سراسر دنیا احداث کردند. آنها جملگی در گسترش سبک بین المللی نقش بسزایی داشتند.

شعار معروف میس کمتر بیشتر است هم اکنون بصورت سبکی به نام مینیمالیست مطرح است. در کارهای معمارانی همچون تادو آندو و آلوارو سیزا، نمونه هایی از این سبک رامی توان مشاهده کرد.

معماری مدرن متاخر

طرح های خلاقانه باکمینستر فولر، معمار و مبتکر آمریکایی نیز در دهه شصت و هفتاد مورد توجه قرار گرفت.

وی در سال ۱۹۲۷ خانه دایمکسون را طراحی کرد. نام این خانه که تنها ماکت آن ساخته شد به لحاظ عملکرد دینامیکی و ماکزیمم کارآیی انتخاب شده بود. لذا منظور از دایمکسون، دینامیک و ماکزیمم کارآیی بود. این خانه به معنای واقعی کلمه ماشینی برای زندگی بود.

فولر پس از جنگ جهانی دوم مجموعه کره هایی طراحی کرد که از قطعات پلاستیکی یا فولادی تشکیل شده بود. این قطعات بصورت شش یا هشت ضعی، در کنار هم سازه این کره را تشکیل می دادند. معروف ترین این کره ها برای غرفه آمریکا در نمایشگاه مونتریال کانادا در سال

۱۹۶۷ ساخته شد.

دیگر چهره بارز این دوره، لویی کان معمار استونی تبار آمریکایی است.

اگرچه ساختمان های طراحی شده توسط وی اندک است، ولی تاثیر بسزایی در معماری غرب در طی دو دهه شصت و هفتاد میلادی گذارد. از وی می توان به عنوان حلقه بین مدرن و پست مدرن نام برد، زیرا او همواره در کارهایش نیم نگاهی به گذشته داشت و از استفاده از عناصر

تاریخی در ساختمان های خود ابایی نداشت. کان بین سال های ۱۹۵۱-۱۹۵۰ به رم سفر کرد و تحت تاثیر معماری عظیم و ساده رم قرار گرفت.

به گفته کان «تمام فرم های خالص به انواع گوناگون در معماری رم امتحان شده است». او در کارهای خودش سنت و تاریخ را رد نمی کند ولی آنها را با نیازهای زمان معاصر تطبیق می دهد.

کان معتقد به تقسیم بندی فضاهای ساختمان به فضاهای سرویس دهنده و فضاهای سرویس شونده و جدا کردن این فضاها از یکدیگر بود. بهترین مثال این نمونه از کارهای وی را می توان در ساختمان مجلس ملی بنگلادش در داکا (۱۹۶۲) و ساختمان تحقیقات پزشکی در دانشگاه

پنسیلوانیا (۱۹۶۵-۱۹۵۷) ملاحظه کرد. موسسه علوم اداری در احمد آباد هند (۱۹۶۳) و موزه هنری کیمبل (۱۹۷۲-۱۹۶۶) در شهر فورت ورت در ایالت تگزاس آمریکا از دیگر طرح های مهم این معمار است.

معماری مدرن متاخر

فولر و کان هر دو در کنگره بین المللی معماران در اصفهان تحت عنوان بررسی امکان پیوند معماری سنتی با شیوه های نوین ساختمان در سال ۱۹۷۰ (۱۳۴۹ شمسی) شرکت داشتند.

در اینجا باید عنوان شود که معماری مدرن نقطه عطفی در تاریخ معماری غرب و یا به عبارت دیگر در تاریخ معماری جهان بود. زیرا برای اولین بار نگرش از سنت، تاریخ و گذشته به عنوان منبع الهام معماری تغییر جهت داد و آینده و پیشرفت به عنوان موضوع و هدف اصلی معماری مطرح

شد. معماران و نظریه پردازان مدرن سعی کردند معماری را با علم، تکنولوژی و جهان در حال تحول همگون سازند. آنها ساختمان ها و شهرهایی را پیش بینی کردند که پس از مدتی در غرب و سپس در سرتاسر چهان چهره واقعی به خود گرفت. آنها در ذهن خود آینده ای را تجسم کرده

بودند که تا به امروز در حال شکل گیری و گسترش است.

 

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک + 16 =

بستن